Sevilmeyi beklemek, insanın içini sessizce dolduran uzun bir yolculuktur. Kimi zaman umutla, kimi zaman yorgunlukla sürer. Beklerken insan kendini tanır, eksiklerini ve gücünü fark eder. Cemal Süreya’nın dediği gibi, “İnsan bazen beklediği kadar sevilmez.” Ama yine de beklemek, kalbin vazgeçmeyen yanıdır. Çünkü sevilmek kadar, sevilmeyi umut etmek de insanı hayatta tutar.